รักพวกมึง มากมาย 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 หวัดดี     ^____^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ ใกล้ จะสอบแล้ว อ่ะ แต่ยังไม่ได้ เริ่มอ่านเลย

--" งานก้ามี อีกเยอะมากๆๆ

แถมงาน ที ยู 130 ก้ายังไปไม่ ถึงไหน เลยอ่ะ

แล้วนี้ ตู จะไหว ม่ะเนี้ย

ปลายภาคดันมีแล๊ป ด้วยอ่ะ

แต่ที่ ดัน โครตจะสุดซวย คือ มันดันบ้าสอบวัน ละ สองตัวติดกัน 3 วัน

 

 

ตอนนี้ อยากกลับบ้านแล้ว อ่ะ

ตอนแรก คิดว่า มาเรียน แล้วไม่ อยากกลับบ้าน

แต่............ ไม่เหมือนที่ คิดเลย

โครตจะอยากกลับ

 

อยากกลับไป นอนที่บ้าน นอนแบบไม่ ต้อง ตื่นขึ้นมา ต้องไปเรียน

ไม่ ต้อง ตื่นขึ้นมา คิดว่า งานจะต้อง ส่งรึป้าว

 

คิดถึงพ่อ กะ แม่

คิดถึง บ้าน ห้องนอน เตียงนอน .. ทุกอย่างที่บ้าน

คิดถึง เพื่อนทุกคน

คิดถึง ทุกอย่างที่นั้น

 

 

อยากเจอ เพื่อนๆ ทุกคนเลย น่ะ ....อยากเจอมากๆ จริงๆ

อยาก กลับนั่งที่ ห้องเรียน ได้ นั่งคุยกับเพื่อน ทุกคน ( แต่ไม่ ให้ อาจารสอนน่ะ )

อยากกลับไป เล่นบอล ที่ลานชงโค สนามบอลที่ เล่นหนุกที่สุด ( ถึงแม้ หนวดจะวิ่งมา จับตลอด มันก้าทำให้ สนุกดี)

อยากกลับไป นั่งร้านน้าแว่น ( ที่ๆ ทุกเย็นต้องนั่งก่อนได้ กลับบ้าน )

อยากกลับไป กินขนมหวานหลังดาว โครตอยาก กินเลย ( ถึงแม้ ราคามัน จะขึ้นก้อตาม )

 

อยากทำ อะไร อีกตั้งหลายอย่าง

ที่อยากกลับไป เพราะมี พวกเมิงอยู่

 

 

ps to เพื่อนๆ ที่ มอ คิดถึง มึงหว่ะ ไอผี สอ .... อีกมากหมาย ดูแลตัวเองให้ดี หล่ะไม่ อยากให้ เป็นไร เพิ่ง เจอระเบิด มานี้หว่า

        สอ  เหรอว่า เมิงเป็น คนไปทำ ระเบิดหว่ะ

        

 

        เป็น ห่วงน่ะเว้ย

อันที่ จริงไม่อยากกลับไป เยี่ยม มันเปือง ค่ารถ อ่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมเหลือบดูเธอตลอดเพราะท่าทางของเธอมันน่ารักจังเลย ข้างหน้าของเธอ หมายถึงคุณลุง หัวเหน่งที่นั่งเก้าอี้ปลายสุดข้างๆ เสาเหล็ก

ผมคุณลุงระยิบระยับด้วยแสงไฟในรถ คุณลุงคนนั้นกำลังนั่งอ่านนสพ.อยู่และยังไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นสัปหงกอยู่ด้านบน

ถ้าผมเอาแต่จ้องเธอละก็ อาจจะทำให้คนอื่นๆคิดว่าผมมีเจตนาไม่ดีกับเธอแน่

ผมเลย หันไปดูป้ายโฆษณาบ้าง มองผ่านหน้าต่างออกไปข้างนอกแต่ดูรอบๆ แล้วคิดว่าคงไม่มีใครสนใจเธอ มีแต่ผมคนเดียวที่จ้องเธออยู่

นั้นอะไรน่ะ ~ !

เอเริ่มทำท่าแปลกๆ อีกแล้ว

สูดลมหายใจลึกๆแต่ทำท่าเหมือนหายใจไม่ออก เอาท้องพิงเสาแหงนหน้าขึ้น ตัวเธอสั่นนิดหน่อย

มันอะไรน่ะ เธอทำแบบนั้นทำไม...?

มันออกจะแปลกๆ อยู่นะ

"อุเว็กเอเอเอก ~ ~ อุเวเวก ~ ~ "

เอาแล้วไงครับ  ~  ! ! !  O,,O;;

ใช่แล้ว, ใช่แล้วครับ!

เธอก่อเรื่องกับลุงหัวเหน่งที่นั่งข้างๆหน้าเธอในชั่วพริบตาเดียวที่มองขณะที่เกิดเรื่องใหญ่นั้น ผมเองเท่านั้น!! ผมคนเดียวที่มองเห็นได้จะจะ แต่หลังจากเกิดเรื่องอ้วกขึ้นมา ทุกคนในรถไฟฟ้าคันนี้ก็หันมาจ้องมองเธอทันควัน

แต่ต่อมา ทุกคนดูราวกับจะนัดกัน เปลี่ยนมาจ้องมองคุณลุงหัวเหน่งกันหมด แล้วความโกลาหลก็เกิดขึ้น รอบๆบริเวณนั้นอย่างกะทันหัน

“อ้าว ~ !! ดูโน้นซิ”

"นี่นี่! ตื่นสิ ตื่นขึ้นมาเร็วๆ ~ ~ !!!!"

"คึกคัก!!"
"หึหึ ~!"

เส้นผมระยิบระยับยามต้องแสงไฟของคุณลุงหัวเหน่งเต็มไปด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยวที่เหมือนกับเส้นผม

เส้นก๋วยเตี๋ยวแดงๆ ขยายตัว แล้วลื่นไหลลงมาเรื่อยๆ คิดว่าคงเป็นเส้นโกลแบงอี (คล้ายยำวุ้นเส้นแต่ใช้เส้นเหมือนก๋วยเตี๋ยว)

ไหลลงมาบนไหล่ บนท้อง ส่วนประกอบอาการและน้ำของมันย้อยลงมาติ๋ง ติ๋ง! ติ๋ง!

คุณลุงหัวเหน่งคงยังไม่รู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองคงประมาณสัก 10 วินาทีได้ เขาเอาแต่นั่งเฉย และกะพริบตาอย่างเดียว แล้วถูหัวด้วยนสพ.ที่อ่านเมื่อตะกี้ ปื้ด ~  ~  ~ ! ให้มันไหลลงมา

มันช่างน่าตะลึงพรึงเพริดจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
น่าสงสารคุณลุงมาก ฮือฮือฮือ ~  ~  ~  !  TT.TT ;;

ทุกคนซึ่งตอนนี้มองดูคุณลุงกำลังถูกหัวและเสื้อด้วยนสพ.โดยไม่พูดอะไรเลย!! ตอนนั้นเอง!! คุณป้าที่นั่งข้างๆ ก็เริ่มพูดว่า

"อะไรกันเนีย! ดูผู้หญิงคนนี้ซิ เป็นบ้ารึเปล่า? เด็กสมัยนี้เนี่ย..."

ผมอยู่ข้างๆ เลยไม่กล้าหัวเราะต่อหน้าคุณลุงคนนี้ แต่ก็แอบคิกคักอยู่ พร้อมรับชมเรื่องนี้อย่างสนุกสนานไปด้วย

วันนี้ได้เห็นอะไรหลายอย่างในรถไฟ เห็นผู้หญิงเมาร้องไห้ด้วยเรื่องนี้... ฮิ ฮิ ฮิ!!!

แต่ว่าเรื่องราวทั้งหมด จะเริ่มระเบิดตั้งแต่ตอนนี้แล้ว!!!

หลังจากได้อาเจียนเต็มที่แล้ว เธอมองผมด้วยสายตาหวานเยิ้มและก่อนที่เธอจะล้มลงไป เธอพูดกับผมว่า

"ที่รัก ~ ! โอ๋ย ~ อุอูก ~ ที่รัก ~ แหวะ ~ !!!" 

ตึงง ~ !
"อุว้ากกกกกก ~ ~ ~ !!!"  @ . @

ขณะที่เธอเรียกผมว่าที่รักนั้น สายตาทุกคู่ในรถไฟหันกลับมารวมศูนย์ที่ผมหมดเลย

"อ้า...!!  อ้าว !! นี่คุณ ! คุณ !!! คุนเป็นขะ... ขะ... ใครกัน? ที่,ที่รักอะไรกัน !!"

ผมตะโกนเหมือนคนบ้า
อ้า....!!!!!!

แต่ว่า... ทุกอย่างมันก็สายเกินไปแล้ว

ผู้หญิงที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผมนั้นล้มลงไปแล้ว ไม่มีใครยอมฟังผมเลย ทุกคนมองอยู่

ป้าข้างๆ ที่ขำจนเกือบตาย นร.ที่ยืนอยู่ที่ประตู ลุงที่เพิ่งตื่น สาวที่ใส่แว่นกันแดด ตอนดึกๆ คงไปทำตาสองชั้นมา และพวกนักศึกษาหญิงชายอีกหลายคน

คุณลุงยืนข้างๆ ผม กำลังแทงผมด้วยนสพ. ป้าที่เมื่อกี้บอกว่าเธอเป็นบ้า ตอนนี้กลับตะโกนใส่ผมว่า

"นี่ ...!! มัวทำอะไรอยู่นะ!"
"หา...! ครับ?? ผะ...ผมเหรอครับ?"

ใช่แล้วครับ ผมกลายเป็นแฟนหญิงขี้เหล้าโดยอัตโนมัติ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่โดนรุมประณามจากทุกคน จึงตะโกนกลับไปว่า

"ฮือ ~ !! ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้นะครับ จริงๆ นะครับ ฮืออออ ~ !" TT.TT ;;;

คุณลุงหัวเหน่งหยุดเช็ดหัวให้ก้อนบะหมี่ออกไปแล้วเรียกผมว่า

"นี่ ! มัวทำอะไรอยู่? มานี่สิ !!"

ฮือ! ลุงคนนี้จะต้องฆ่าผมอย่างแน่นอน ผมกลัวมาก จะให้ไม่กลัวได้ยังไงใช่มั้ยครับ? อย่างละล้าละลังนิดๆ... และรีรอ... ผมค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้คุณลุงคนนั้น ลุงคนฟาดผมผลัวะ!!! อะอะอ้าวไม่ใช่ครับแค่จินตนาการของผมเอง (-_-;;)

"มัวทำอะไรอยู่? รีบจัดการเร็วสิ !!"

"อะไรครับ?"

"ก็จัดการเรื่องนี้ไง !!"

แม้ว่าผมพยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่ผมอาจจะเป็นคนบ้าก็ได้ ผมกลับยอมรับไปแล้ว
ฮืออออ...... -_-;;

"ฮือฮือ  ~ ! คุณลุงครับ !! ขอโทษจริงๆ ครับ จะให้ผมทำยังไงครับ ?"
"เห็นๆ อยู่ว่าแฟนตัวเองดื่มเหล้าขนาดนั้นแล้ว เธอมัวทำอะไรอยู่ !"

"......"

"อ้าว มัวเป็นบ้าอะไรอยู่"
"ผมจะเช็ดให้เดี๋ยวนี้นะครับ ผมขอโทดครับ คุณลุง"

ที่จริงแล้วผมก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี ผมแกล้งหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าของผม

ถึงแม้ผมจะรู้อยู่แล้วว่ามันไม่อะไรที่จะช่วยได้

แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีนอกจากทำแบบนี้ ถ้าผมไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ผมอาจถูกฆ่าตายก็เป็นได้ TT.TT ;;;

ผมไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่พกผ้าเช็ดหน้าไว้ในกระเป๋าตลอดเวลาผมอยากฉีก นสพ. แล้วเช็ดให้แก แต่ก็คงเป็นการเสียมารยาท ไม่ต่างจากเอาน้ำมันไปลาดที่กองเพลิงเลย

หมดกองเพลิงเลย แต่คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

ผมถอดเสื้อนอกออกแล้ว นี่เป็นเสื้อที่น้องสาวผมเก็บเงินซื้อให้ หลังจากออกมาจากกรมทหารแล้ว...

ผมอยากร้องไห้พราก ~! TT.TT ;;

นึกถึงหน้าน้องสาวผมขึ้นมาทันที ผมต้องหลีกเลี่ยงสถานการณ์แบบนี้ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม ผมจึงต้องเช็ดเสื้อลุงคนนั้นด้วยเสื้อของผม

ตอนนี้คุณลุงกำลังเช็ดเนคไทด้วยนสพ. ก็เป็นตอนเดียวกับที่ผมเช็ดหัวคุฯลุงอยู่

เส้นโกลแงอีพันกับเส้นผมของคุณลุงที่มีอยู่ไม่กี่เส้นอย่างซับซ้อน -_-;;

ถ้าถูพลาดแล้วทำให้ผมของแกร่วงมาละก็ แกเอาผมตายแน่ คุณป้าที่เมื่อกี้กำลังจะพูดอะไรกับผม แต่ผมแกล้งทำเป็นยุ่งอยู่ป้าแกเลยหันไปพูดกับป้าอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แทน

"เด็กสมัยนี้นะคะ ใช้ไม่ได้เลย ลูกสาวฉันนะคะ เหล้าก็ไม่กิน แถมยังเรียนหนังสือเก่ง ไม่เถลไถลเวลาดึกๆดื่นๆ ขนาดนี้ด้วยนะคะ"

"เหรอค้า ~,นั้นสินะคะ ลูกสาวฉันก็เหมือนกัน แกไม่เคยทำให้แม่ผิดหวังเลยค่ะ"

เรื่องนี้ใกล้จะจัดการเรียบร้อยแล้ว ดูลุงเขาก็ไม่เป็นไรแล้ว เว้นแต่เสื้อที่เปียกนั้น แต่ผมก็ช่วยให้ กลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ซึมเข้าไปในเสื้อหายไปไม่ได้

"คะ...คะ...คุณลุงครับ ผมขอโทดจริงๆ ครับ"
"ขอโทดหรอขอโทแล้วมันจะช่วยอะไรได้ฮะ"

"ขะ...ขอโทดครับแล้วผมจะจ่ายค่าซักเสื้อให้นะครับ"

"นี้แก!! ยังเปน นร. ใช่ม่ะ ไม่ต้องแล้วบ้าจริง"

"....."

เรื่องมันก็จบลงแบบนี้แหละครับ

พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ ผมก็ต้องจัดการอีกเรื่องนึง ก็คือแฟนผม (?) เธอกำลังนอนแผ่หราอยู่หน้าประตู - -;;

รถไฟฟ้าถึงสถานีและประตูกำลังเปิดพอดี ผมอยากจะรีบวิ่งไปเตะให้เธอออกนอกประตูไปซะ

คนที่กำลังเดินเข้ามาในรถพอเห็นเธอก็ต้องกระโดดข้ามไป แล้วมองดูลุงหัวเหน่งกับเธอที่กำลังนอนสลับกันอยู่แว่ยนึงกว่าจะรู้ว่ามีเรื่องอะไรกัน

ทุกคนในรถไฟยังจ้องมาที่ผมอยู่ ดูว่าผมจะทำอะไรต่อไปใครที่บังเอิญสบสายตากับผมก็จะหันไปหัวเราะคิกคักกัน

ผมอยากจะบ้าตาย ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าเหมือนดูลิงในสวนสัตว์

แล้วผมก็นึกได้ว่า ถ้ายังปล่อยเธอแบบนี้อีกเธอคงต้องเจ็บตัวแน่

ลย ผมเดินเข้าไปใกล้เธอทีละนิดๆ สายตาทุกคู่ก็ตามผมมาเหมือนกัน Shit!!!

ผมอุ้มเธอขึ้นมาแล้วก้าวไปที่เก้าอี้จับเธอให้นั่งไว้!!!

5555 ~!!!

ผมเป็นบ้าหรอครับ?

ที่จริงแล้ว ผมจับขาข้างหนึ่งของเธอแล้วลากไปที่เก้าอี้ ให้เธอนั่งบนเก้าอี้  (- -;;)

คนที่นั่งแถวนั้นหนีหมด - -;;

ผมต้องนั่งรกเลยไปอีกหลายสถานีในสภาพที่โดดเดี่ยวน่าหวากหวั่นเหมือนอยู่ในนรก

"สถานีต่อไปคือสถานีบูเพียง สถานีบูเพียงค่ะ ผู้โดยสารที่จะลง..."
ในที่สุดก็ถึงซะที ว่าแต่ ผมจะทำยังไงกับเธอดี??

ผมลองปลุกเธอดูแต่เธอไม่ยอมตื่น

Shit,ไม่มีทางเลือกนี้ครับ ผมแบกเธอไว้บนหลังแล้วลงจากรถไฟ ตอนแรกนึกว่าเธอจะผอมเพรียวไม่ใช่เลยครับ ขนาดผมออกกำลังอยู่ทุกวันนะเนีย ออกกำลังโดยการหายใจน่ะ... ^^;

แต่!!! ช่วงแรกที่แบกเธอน่ะมันยังโอเค แม้เธอจะเมาแต่ผมก็รู้สึกดีอยู่แม้ว่าเธอจะมีอาการเมาเหล้า แต่ผมก็รู้สึกถึงอะไรนิ่มๆที่มาสัมผัสอยู่บนหลัง การที่ได้สัมผัสเพศตรงข้ามมันรู้สึกดีเสมอ แต่แค่ไม่นาน ไม่ว่าจะสัมผัสอะไรผมก็คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น ผมต้องทนเดินไปเรื่อยๆ แบกเธอไว้บนแผ่นหลังและยิ่งกว่านั้นตอนขาขึ้นบันได ขาของผมสั่นทุกครั้งที่เดินก้าวไป

ฮือ ~ !  TT.TT;;

จะโยนทิ้งไว้แถวบันไดแล้ววิ่งหนีไปเลยดีมั้ย

ผมได้แต่คิดเท่านั้นเดินออกมาเรื่อยๆ จนถึงสถานีบูเพียงสะแควร์ เหงื่อจากหน้าผากไหลเข้าในตา ผมแสบตามาก และทั้งตัวก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ผมยืนอยู่ตรงกลางบูเพียงสแวร์และมองดูฟ้า
แม่จ้า ~ ~!!!

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ผมต้องทำยังไงดีนะครับ ???

ผม ?? ไม่ใช้คนเลวร้ายขนาดนั้นผมไม่หิ้วผู้หญิงเมาแอ๋และแน่นอนอย่างยิ่งไม่ชอบแบกเธอขึ้นหลังแถมยังเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักสะอีก !!! ยิ่งกว่านั้นเธอไม่รู้สึกตัวอะไรเลย ผมไม่อยากทำอะไรกับผู้หญิงแบบนี้ แต่ถ้าผู้หญิงคนนี้ตื่นละก็ ไม่แน่นะครับว่าผมอาจทำอะไรกับเธอบ้างก็ได้  หึหึ ~ ! ^ ^;

มันเป็นโอกาสที่ดีไม่ใช้เหรอครับ ??

ต้องจัดการกับผู้หญิงคนนี้เหรอครับ ??

ครับ เข้าใจแล้วครับ ขอบคุรที่แนะนำ

มีทางอื่นอีกมั้ยครับ ?

ผมแบกผู้หญิงที่สลบแล้วหาป้ายที่เขียนว่ามีห้องว่างในซอยนั้น ซอยนี้ คนที่เดินผ่านไปมา มองผมด้วยสายตากังขา เป็นเรื่องจริงที่ว่ากันว่าเวลาต้องการอะไร มันมักหาไม่เจอ ปกติเห็นมันอยู่ทุกวัน แต่วันนี้ไม่เห็นที่พักหรือโมเต็ลเลย

"ว้าว!!! ทางโน้น ! อยู่ทางโน้นนนน~ !!!"
              เจอแล้วครับ 'ออกซูจัง' ป้ายนีออนโฆษณาส่งแสงอยู่ น้ำตาแห่งความปิติไหลพรากลงมา  ~ ~ไหลลงมา TT.TT ;;

ผมสูดลมหายใจลึกๆ ด้วยความดีใจไปพร้อมๆกัน !!
"ผมหาเจอแล้ววววววววว ~ ~ ~ !!!!"

     

MY SASSY GIRL 

ตอนที่ 1 การรู้จักกันเรื่องแรก 

        ที่กรุงโซลเมื่อเราเอ่ยถึงอาหารชนิดใดชนิดนึก เราก็ต้องอ้างถึงย่านนั้นด้วย

            เมื่อพูดถึงตอโปกี ?? ต้องที่ชินดง !!

เมื่อพูดถึงโจกบัล ล่ะ?? ก็ต้องจังชุงดง !!

แต่ถ้าถึงซุนแด ??

ใช่ครับถ้าเราพูดถึงซุนแด ก็ต้องก็ต้องนึกถึงที่ซินลิมดงนะครับ

แม้ว่าจะได้อยู่ที่ โซล ก็คงจะไม่มีใครที่ไม่รู้จักซินลิมดง

แถมตอนนี้ก็ยังมีตึกใหญ่ๆ ที่มีชื่อด้วยว่า “ซุนแดทาวน์” แต่ช่วงต้นปี 1990 ซึ่งตอนที่ผมเรียนมัธยมปลาย ย่ายที่ขายซุนแดนั้นมันเหมือนกับร้านอาหารในตลาด

มีแต่ร้านที่ขายซุนแดเต็มไปหมด ทำให้ท้องฟ้าเหมือนถูกปิดกั้นด้วยเต็นท์ที่เก่าจนมีรอยรั่วทั่วไปหมด ในเต็นท์ที่เก้าอี้ไม้ขาสูงแต่ขาหนึ่งหักจะล้มแหล่มิล้มแหล่ ถ้าทรงตัวเวลานั่งไม่ดีก็ล้มแน่ครับ กับโต๊ะเขลอะๆ ตัวนึง

แถมยังมีป้าเจ้าของร้านที่ใช้ทั้งน้ำเสียงและท่าทางเพื่อเรียกลูกค้า บรรยากาศที่จอแจเหมือนเดิม แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นเหมือนเดิม

“นี่ แก ! ออกมาจากกรมเมื่อไรกัน ถึงเพิ่งจะติดต่อมาตอนนี้เนี่ย”

“ฉัน ??? ยังไม่รู้ว่าแกออกมาจากกรมตั้งแต่เมื่อไร”

“พวกแกเป็นเพื่อนของฉันจริงรึเปล่า ?? ถึงไม่รู้ว่าฉันออกมาจาก กรมทหารแล้ว”

“แกไม่ติดต่อกับเราต่างหาก ! เลิกคบเลยดีมั้ย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ~ แกนี่ ! นิสัยยังเหมือนเดิมเลยนะ !! โอเค ยอมแพ้ๆ ขอโทษทีนะ ฉันต้องไปเรียน และปรับตัวเข้ากับสังคมเลยไม่ค้อยว่างน่ะ”

“แกนี่ ! ไปเป็นทหารกลับมาแล้วยังเหมือนเดิมเลยนะ”

“ไปเป็นทหารอายุก็มากขึ้น แถมยังเหนื่อยด้วยใช่มั้ย”

“ใช่แล้ว ขอบใจนะที่เข้าใจ เอาอีกแก้ว ซิ”

ข้าง ๆ ผมมีเพื่อนสองคนซึ่งเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กๆ

คืออะไรเหรอครับ ??

นั่นน่ะสิครับ ??? ช้างน้อยเหรอ .... !   ^ ^ ;

ผมไปเป็นทหารค่อนข้างช้า หลังจากไอ้เพื่อนพวกนี้ออกมาจากกรมทหารกันหมดแล้ว เราจึงเจอกันในฐานะเป็นคนธรรมดาวึ่งพวกเราก็ไม่ได้เป็นทหารมาเกือบ 4 ปีแล้ว

“เกียนอู แกมีแฟนรึยัง ?”

“นี่ ! ฉันเพิ่งออกมาแค่สองเดือนเอง จะหาแฟนได้ที่ไหนวะ !”

“แกนี่ สมัยนี้สองเดือนเขาก็สร้างกำแพงเมืองจีนได้แล้ว”

“แกยังดื่มด่ำกับสังคมนี้ไม่พอเว้ย”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า !!”

เวลาที่ผู้ชายนั่งกินเหล้ากันแล้ว เคยเห็นใครไม่คุยกันเรื่องผู้หญิงบ้างมั้ยครับ ??

ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะมีฐานะทางสังคมสูงต่ำซักแค่ไหน ก็ไม่เห็นมีที่ไม่คุยเรื่องผู้หยิงกันเลย!!

ถ้าเคยเห็นก็บอกผมหน่อยนะครับ !!! จะไปขอเลี้ยงเหล้าซะหน่อย ...... ^ ^;

แต่ผู้หญิงเองก็เหมือนกันใช่มั้ยครับ ? ผู้หยิงคุยเรื่องผู้ชายน่ะไม่ใช่แค่ตอนนั่งกินเหล้า ตอนที่นั่งดื่มชาก็คุยด้วย.....

อย่างไรก็ตาม !! ได้เจอกับเพื่อนเก่าแล้วเมาคุยกันเนี่ย ทำให้ผมแทบจะไม่รู้สึกเลยว่าเวลาผ่านไปเร็วขนาดนั้นนี่ก็ 4ทุ่มแล้ว

“นี่ ! ฉันต้องไปก่อนน่ะวันนี้ต้องไปทักทายอาที่บ้าน”

“เหรอ ? งั้นแกก็รีบไปเถอะ”

“เกียนอู แกต้องติดต่อมาบ่อยๆ นะ ไม่งั้นเราจะทิ้งให้แกเป็นหมาหัวเน่าแน่”

“ฮ่าฮ่า  ~ ! โอเค เข้าใจแล้วน่า ~ ~  เจอกันวันหลังนะ”

นั่งดื่มเหล้ากับเพื่อนช้างน้อยอย่างสบายๆ ถึงจะรู้สึกเมานิดหน่อย แต่ผมก็ยังกลับบ้านไม่ได้ ต้องไปทักทายอากับย่าให้รู้ซะหน่อยว่าออกมาจากกรมทหารแล้ว เลยต้องขึ้นรถไฟฟ้าไป

จากสถานีชินลิมถึงสถานีบูเพียงต้องเปลี่ยนรถไฟสาย 1ที่สถานีชินโดลิม เพื่อให้ไปถึงเร็วที่สุด

แต่เวลานั่นเนี้ย สถานีชินลิมมีคนเยอะมากจนแทบไม่มีที่เดินยิ่งเป็นวันเสาร์ด้วยแล้ว

คุณลุงคนหนึ่งพาดเสื้อนอกไว้บนบ่าเดินเป๋ไปเป๋มา ดูเหมือนจะเมาเหล้าเพื่อหลีกหนี จากความเคร่งเครียดของช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมากและยังมีพวกคู่รักที่จับมือกันแน่น

อ้าว !!! ที่โน้น .....ทะ.....ท..ะ....ที่โน่นน่ะ !!!

ผู้หญิงคนหนึ่งเมาแอ๋หมดสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอน ที่ข้างๆ เธอก็มีไอ้ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนเป็นแฟนของเธอ กำลังนั่งปลอบประโลมวุ่นวายอยู่

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า !!!! น่าดูจังเลย

ทันใดนั้นเอง ผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มร้องไห้ ! หึหึหึ ~ ~ !

“ฮือฮือ  ~   ! ซี๊ด   ~   ! ฮือฮือ ~  !”

“ร้องไห้ทำไม ? อย่านะ นะ? อย่าร้องน่ะ ~  !”

คนที่กำลังรอรถไฟฟ้าทุกคนมองดูคู่นั้นอยู่ ผมเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เรื่องแบบนี้ต้องดูใกล้ๆ ดีกว่า น่าสนุกแล้วใช่มั้ยครับ !!

เวลาที่ดูไฟไหม้ เวลาที่ดูคนทะเลาะกัน และเวลาที่ดูพี่สาวข้างๆบ้านกำลังอาบน้ำอยู่ .... ^ ^; เรื่องนี้เป็นอันดับรองลงไปจากเรื่องพวกนั้นมันน่าสนุกจังเลย

“ติ๊ด ๆ ๆ ตีด ๆ ๆ   ~  ~ ! รถไฟฟ้าสายอินชอนมาแล้ว”

โธ่ !!! รถไฟกำลังจะมาอยากดูก็อยากดู แต่ตอนนี้ก็ดึกแล้วผมต้องรีบไปเดี่ยวนี้  ผมเลยต้องจำใจขึ้นรถไฟไป ท้ายที่สุดหนุ่มสาวคู่นั้นก็ไม่ได้ขึ้นรถมา แหม น่าเสียดายจัง ~ !

ในรถไฟฟ้าอุณภูมิสูงมากกว่าอุณภูมิเดือนพฤษภาคมมาก เพราะผสมปนเปไปด้วยไอร้อนที่ออกมาจากร่างกายคน ข้างหน้าผมมีคุรป้าคนหนึ่งยืนแบกเด็กไว้บนหลัง

เข้าใจว่าทุกคนในนี้เหมื่อยมากเพราะคนแน่น แต่น่าจะสละที่ให้นั่งบ้าง มันจะเกินไปแล้วนะ

เด็กที่หลับอยู่บนหลังคุณแม่ จู่ ๆ ก็เริ่มร้องไห้ซะอย่างนั้น

คนที่มองไปข้างหน้า คนที่มองไปข้างๆ หรือคนที่อ่านหนังสือพิมพ์ผมมองผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ อย่างไรก็ตามทุกคนในที่นี้หันหน้าไปมองดู คุณป้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อเด็กเริ่มร้องไห้

“ก็ให้คุณป้านั่งสิวะ  โธ่เว้ย !”

คุณป้าซึ่งเป็นแม่ของเด็กรู้สึกผิดจึงพยายามกล่อมเด็กให้หลับ

ผมยื่นอยู่ด้านหลังของคุณป้าคนนี้ จึงมองหน้าเด็กได้ ถนัดตา และได้ยินเสียงบ่นพึมพำของแกคุณป้าดูน่าสงสารจัง

ผมจะช่วยคุณป้าเอง

จะทำให้ไงให้เด็กหลับดีล่ะ

ต่อยสะเลยดีมั้ย

ไม่หรอก ทำยังงั้นเด็กอาจจะร้องไห้อีก

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ......?

อ่อ ! รู้แล้ว !!!!!!!

ผมกินซุนแดและโซจู แล้วในปากผมยังมีกลิ่นเหล้าอยู่ หึหึ....!

ยังเป็นเด็กทารกอยู่ ถ้าได้กลิ่นเหล้าละก็ จะต้องนอนหลับสนิทแน่เลย อืม.......

ผมยื่นปากไปใกล้กับหน้าของเด็ก เด็กหันมามองผมอยู่แวบหนึ่ง ผมยิ้มให้อย่างอบอุ่นแบบนี้

^________________^

หลังจากสูดหายใจลึกๆ แล้วผมก็พ่นลมหายใจออกมา ตรงหน้าเด็ก

“ฮ้าาาาา   ~  ! ”

“แง แง แง แง  ~  ฮือฮือ  ~  ~  แงแงแงแง ~”

 “เฮ้ย !”

เมื่อกี้แค่ร้องเบาๆ แต่ตอนนี้เด็กกลับแผดร้องไห้จ้า

ซวยละ ! แม่ของเด็กหันหลังกลับมาแล้วมองผมแวบนึง ผมรีบแกล้งทำเป็นอ่านป้ายโฆษณาบนผนังรถไฟ

ในที่สุดก็สถานีต่อไป คุณป้าออกไปแล้ว

ผมต้องการจะให้เด็กหลับเพื่อคุณป้า ผมบริสุทธิ์ใจจริงๆ นะครับ!! เชื่อผมสิ !!

สถานีต่อไปชินโดลิมผมต้องลงตรงนี้ เพราะผมจะต้องเปลี่ยนเส้นไปอินชอนเป็นรถไฟสายที่ 1 ปกติสถานีที่เปลี่ยนเส้นทางจะมีคนเยอะ จนทำให้บางครั้งโดนเหยียบเท้าหลายหนตอนที่จะเดินไปถึงชานชาลา แต่วันนี้ผมมาเวลาดีเลยทำให้มีคนน้อย ซึ่งไม่เหมือนกับสถานีชินลิม

ผู้โดยสารไม่มากแถมยังสงบเงียบดีด้วย ผมกำลังรอรถไฟฟ้าสายอินชอนอยู่มีผู้หญิงยืนข้างๆ ผมแถมเมาเหล้าแบบเต็มๆ เลย

อืม....ขอดูหน่อยนะ....

ผมขอดูผู้หญิงคนนั้นที่ตีสนิทกับเสาเนื่องจากอาการเมาของเธอ

ว้าว    ~   ! ! สวยใช่เล่นเลย......  ! ! !   O,.O

ถึงผู้หญิงคนนี้จะไม่สวยเท่าดาราทีวี แต่ก็มีความสวยที่ทำให้รู้สึกดูดีมีเสน่ห์ และ เรียบร้อยใส่ กางเกงยีนส์ที่มีสีตกพอดี ใส่เสื้อสีเหลืองและแบกกระเป๋าเป้สีม่วง

ดูแล้วอายุประมาร 24 หรือ 25 ยืนพึ่งบารมีเสาอยู่ แต่เมื่อตัวเธอโยกไปมา ผมที่ยาวลงมาถึงไหล่ก็สะบัดไปมาเหมือนกับภาพในโฆษณาแชมพู

ถ้าเธอไม่ออกอาการเมาละก็ เธอจะเป็นสาวสวยที่มีเสน่ห์มากพอที่จะจีบซักครั้งนึงเลยนะ น่าเสียดายจัง  ~ !

ผมคิดอยู่ขณะมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ดวงตาที่สลึมสะลือด้วยฤทธิ์เหล้า หัวเธอสัปหงกโขกเสา เป็นครั้งคราว

“อุอูก......อุอูกกกก......อุอุอออูก......อูก  ~ !”

ตายละวา! เธอท้องด้วยหรอ? แถมจะอ้วกอีก...!  รถไฟฟ้าสายอินชอนมาถึงแล้ว ผู้หญิงขี้เมาคนนั้นกับผมเข้าประตูเดียวกันแน่นอนที่เราไม่รู้จักกัน ผมเลยเดินเข้าไปยืนที่ประตูฝั่งตรงข้าม

ปลายเก้าอี้ทั้งสองฝั่งจะมีเสาเหล็กขนาดประมาณข้อมือของเด็กทารถใช่มั้ยครับ? หน้าที่ของมันก็คือ เอาไว้ค้ำเก้าอี้แต่อีกหน้าที่หนึ่งก็คือให้ผู้โดยสารยืนพิงด้วย

และระหว่างเสานี้กับผนังรถไฟฟ้ายังมีบาร์เดี่ยวที่ตั้งในแนวนอนไว้สูงระดับเอวของผู้ใหญ่โดย ปกติพวกเราส่วนมากยืนพิงหลังหรือก้นไว้ที่บาร์นี้ใช่ไหมครับ? บางทีนั่งเก้าอี้ข้างๆ แล้วก็วางแขนไว้ที่บาร์นี้ บางครั้งอาจมีสาวสวยเอาก้นมาหนุนอยู่บนบาร์ Oh Yeah ~ ! ^ ^;

ผู้หญิงคนนั้นยืนเอาตัวพิงบาร์เหล็กทันทีที่ขึ้นรถไฟฟ้าซึ่งไม่เหมือนกัยคนอื่นๆ ที่เอาหลังพิง แต่เธอกลับเอาพุงมาพิงที่บาร์ -_-;

ฮ่าฮ่าฮ่า ~ ~! พิลึกจริงๆ แม่คนนี้

แต่ท่าทางของเธอทำให้รู้สึกอันตรายมากกว่า เพราะท่อนบนของเธอมันสัปหงกอยู่ ถ้ายังเป็นอยู่แบบนี้อีกเดี๋ยวหัวเธอต้องชนกับหัวของคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าแน่ๆ นั่นหมายความว่าหัวผู้หญิงคนนั้นจะโขกกับหัวคนที่นั่งเก้าอี้